Sometimes Rainbows Fade...

Έστω (a_n) μία πραγματική ακολουθία.

Λέμε ότι η ακολουθία έχει όριο το άπειρο,

αν για κάθε Μ > 0 υπάρχει (τουλάχιστον ένα) Ν τέτοιο,

ώστε για κάθε Μ>Ν να ισχύει:
a_n>Μ {αν και μόνο αν} a_n ανήκει (Μ,+άπειρο)

και συμβολίζεται: lim(a_n)=+άπειρο (για n τείνει στο άπειρο)

Sometines Rainbows Fade..

Μερικές φορές τα ουράνια τόξα ξεθωριάζουν!
Και τότε εξαρτάται από μας να πάρουμε τα πινέλα μας και να τα ζωγραφίσουμε ξανά!

Γιατί όσο κι αν τα δάκρυά μας δε θα δημιουργήσουν κανένα ουράνια τόξο (Τουλάχιστον εγώ δεν έχω δει κανένα στις 252162693 φορές που έχω κλάψει. Θα μου πεις “με τα μάτια γεμάτα δάκρυα περιμένεις να δεις οτιδήποτε;” Και θα απαντήσω ότι έχεις δίκιο.. μάλλον..). Όσο λοιπόν κι αν τα δάκρυά μας δύσκολα θα δημιουργήσουν ένα ουράνιο τόξο, το ότι κλαίμε αποδεικνύει ότι νιώθουμε, ότι ζούμε ακόμα, όσο κι αν νομίζουμε ότι η αιτία των δακρύων μας, μας έχει σκοτώσει. Και η παρουσία δακρύων [έστω δάκρυα (βλέπε μαθηματικές αποδείξεις..)] -στα μάτια, στα μάγουλα, στο μαξιλάρι, στο χαρτί- συνεπάγεται ότι τείνουμε στο όριό μας (lim), το άπειρο. [Συν (+) άπειρο εννοώ. Εκεί που στέκεσαι στους άξονες, δεξιά όπως βλέπω εγώ να πας (μη το ερμηνεύσεις ιδεο-πολιτικά, ελπίζω να μην είσαι τόσο βλάκας!). Από την άλλη κατεύθυνση αν πας, μετά το 0 έρχεται η κατρακύλα σου.. Και θα την πατήσεις αν ξεχάσεις ότι υπάρχουν και τα πρόσημα. Θα νομίζεις πως ανεβαίνεις, ενώ στην πραγματικότητα θα καταποντίζεσαι!].

Και το άπειρο του μυαλού μας και της ψυχής μας είναι όταν δεν περιμένουμε να συσσωρευτούν υδρατμοί, να βρέξει, και (αν είμαστε τυχεροί και βρισκόμαστε στην κατάλληλη οπτική γωνία) να δούμε το λευκό αόρατο φως να αναλύεται σε όλα τα χρώματα του φάσματος. Το άπειρό είναι όταν παίρνουμε πινέλα, σπρέυ, μολύβια, κιθάρες και ό,τι έχει ο καθένας και “ζωγραφίζουμε” ουράνια τόξα. Και μη ξεχνάς, δε τα “ζωγραφίζουμε μικρά” (σαν αυτά που θα μπορούσαν να σχηματίσουν τα δάκρυα που θυσιάζουμε ολομόναχοι για να μη τα δει κανείς άλλος) αλλά όσο μεγαλύτερα μπορούμε, για να τα δουν και όλοι οι άλλοι και να έρθουν από κάτω τους να “ζωγραφίσουν” κι αυτοί: λουλούδια, πουλιά, δέντρα, ζώα, ποτάμια, καταρράκτες, κόκκινα μπαλόνια και ολόκληρούς κόσμους!!! Άρα ελπίζω οι πράξεις μου, οι πράξεις σου, οι πράξεις του, οι πράξεις μας να είναι συγκλίνουσες ακολουθίες γιατί τότε μετά από Ν βήματα (όπου Ν>0) θα φτάσουν στο (+) άπειρο, όπερ έδει δείξαι! Και, ρε εσείς, θέλω πολύ να ζω σε έναν κόσμο με ουράνια τόξα, λουλούδια, δέντρα, ζώα, ποτάμια, καταρράκτες, κόκκινα μπαλόνια και χαμογελαστούς ανθρώπους που έχουν κάνει τους κόσμους τους και τα όνειρά τους πραγματικότητα!!!!

Και επειδή ένα από τα πιθανά πρώτα βήματα αυτής της απόδειξης (αυτό που χρησιμοποιήσαμε και εδώ άλλωστε) είναι η ύπαρξη των δακρύων, μη το παίρνετε κατάκαρδα όταν κάποιος σας κοροϊδεύει και σας βρίζει όταν κλαίτε. Πιθανότατα είναι κάποιος που πηγαίνοντας κάθε μέρα στη δουλειά του περνάει από μια επταόροφη πολυκατοικία με ένα γκράφιτι σε όλη τη πλευρά της (και μάλιστα από τη μεριά του δρόμου, για να μη το χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία) που όμως δε το έχει δει ποτέ. Που ξέρει ότι κάθε μέρα ο ήλιος δύει, αλλά έχει χρόνια να δει ένα ηλιοβασίλεμα γιατί περπατάει σκυφτός κοιτάζοντας τις σπασμένες πλάκες του πεζοδρομίου και τις λακκούβες του δρόμου βρίζοντας από μέσα του τους γύρω του..

Δεν είναι τόσο κακό να κλαίμε. Κακό είναι να κλαιγόμαστε!!!

Boo hoo is not so bad, boo fucking hoo sucks!!!