«πριν μεταμορφωθώ σε ένα σωρό από ξερά φύλλα, δέξου αυτό το φιλί στα χείλη σου»

Δέξου αυτό το φιλί στα χείλη σου

Τώρα που πια δεν είμαστε άνθρωπος ένας.

Τώρα που όλα αναλώθηκαν

Και γίνεσαι κανένας..

Στο νησί που καθόμασταν αγκαλιά,

Βλέποντας τα πλοία να φεύγουν για το άπειρο

διανύοντας ακτινωτές αόρατες τροχιές,

Το άπειρο μας τράβηξε μακρυά

σε διαφορετικές ακτίνες,

χώρια.

Τώρα που πια η βροχή παρέσυρε
το όνειρο που άλλαζε πάντοτε,
Τώρα που και το ουράνιο τόξο ξεθώριασε

και σβήνει, σαν να μην υπήρξε τίποτε κάποτε..

Στέκομαι στο σωρό με τα ξεραμένα μου φύλλα.

Σε αυτόν που, παιδικό καταφύγιο, πήγαινα μέσα να κρυφτώ

Σε αυτόν που, μόνη πια, ανέλπιδα

γυρνάω να νιώσω, να θυμηθώ.

Να τον ποτίσω με δάκρυά

Τον ξεραμένο σωρό.

Κρατώ-κοιτώ τα ξεραμένα φύλλα στα χέρια μου

να θρυμματίζονται σε άπειρα κομμάτια

που το καθένα άγνωστη ρότα ακολουθεί

απομακρυνόμενο στο άπειρο.

Για να καταφέρει κάποιο να βρει

τη ρότα που ακολούθησες εσύ.
Να βρει εσένα

και να σου φέρει το δάκρυ μου.

Αυτό το δάκρυ είναι το φιλί μου
ενώ σε ένα σωρό από ξερά φύλλα με μεταμορφώνει.

Δέξου αυτό το φιλί στα χείλη σου.

Τώρα που έμεινα μόνη.

Τώρα που πια δεν είμαι όνειρο μέσα στο όνειρό σου.
Τώρα που η μοναξιά κατατροπώνει.

Δέξου αυτό το φιλί

Τώρα που ξέρω πως εκείνη μου η ζωή

Δεν ήταν παρά ένα όνειρο

Μέσα στο όνειρό μου που λέγεται ΖΩΗ

Γιατί αυτή η σταγόνα που ένιωσες στα χείλη σου
δεν ήταν από τη βροχή
Ήταν το δάκρυ μου που έγινε φιλί.