Αν και μικροσκοπικο,το φεγγαρι σήμερα με τυφλώνει.
Γιατί διαθλάται σε άπειρα φεγγάρια
στα δάκρυα των ματιών μου..
Γιατί ζητάω φτερά κύκνου
και όχι χρυσούς τοίχους.
Χώρες για να δω
και όχι να κατακτήσω.
Κάθε μέρα μιλάω για την πραγματικότητα,
και τη νύχτα μιλάω για τα όνειρά μου.
Και πια δε θυμάμαι αν είναι μέρα ή νύχτα.
Γιατί κάθε "μέρα" δραπετευέω και με ένα άλλο ταξίδι
και σε ένα άλλο παραμύθι.
Και πια δε θυμάμαι ποια είμαι, πού είμαι
και ποιούς έχω συναντήσει πραγματικά.
Και δε ξέρω πια και αν έχει σημασία.
Γιατί θυμάμαι πόσα άστρα μέτρησα
τη "μέρα" που βυθίστηκα στο σκοτάδι.
Γιατί θυμάμαι τι εικόνες ζωγράφιζαν τα φώτα της πόλης
τη "μέρα" που πέταξα από πάνω της.
Γιατί θυμάμαι τη μυρωδιά των καμμένων μου μαλλιών
τη "μέρα" που με πλησίασαν πολύ οι φλεγόμενες πεταλούδες.
Γιατί θυμάμαι την υφή του χρόνου
όταν κύλησε ανάμεσα στα δάχτυλά μου.
Γιατί θυμάμαι το θρόισμα της φωνής μου
όταν περιπλανήθηκα σαν αγέρας ανάμεσα στα δέντρα
και φύσηξα το όνομά σου.
Και αφού δεν υπάρχει κανείς να μου σφίξει το χέρι όταν πονάω
ή να μου τραγουδάει
όταν δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και φοβάμαι,
θυμάμαι πόσοι σφυριλάτησαν την πανοπλία μου
και τη στόλισαν με ξερά φύλλα
για να μη με νικήσουν οι φόβοι μου.
Μη με ενοχλείτε, ονειρεύομαι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου