Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας αποφασίζουμε να κοιμίσουμε τη συνείδησή μας, με την ελπίδα να “φύγει μακριά” και να μας απαλλάξει από την παρουσία της.. Ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο, γιατί τις 17386 φορές που το έχω κάνει, η συνείδησή μου κοιμόταν και γι’ αυτό δεν έχω ιδέα τι μου συνέβαινε, για ποιο λόγο, ούτε καν πώς και πότε ξεκίνησε..
Έτσι, όλη μέρα: στη δουλεία, μπροστά στην τηλεόραση, διαβάζοντας ένα ανούσιο, χωρίς περιεχόμενο, εύπεπτο περιοδικό-εφημερίδα-βιβλίο, γυρνώντας στους δρόμους καταναλώνοντας, προσπαθούμε να κοιμίσουμε τη συνείδησή μας. Τη βάζουμε στο κρεβάτι της, τη σκεπάζουμε ελπίζοντας να μείνει εκεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Να την κοιμίσουμε για να μην έρθει τη νύχτα όταν θα κοιμόμαστε στα όνειρά μας και μας ενοχλήσει. Όμως αυτή κάθε βράδυ πλησιάζει νυχοπατώντας και εισέρχεται στους εφιάλτες μας για να μας ταρακουνήσει. Να μας ξυπνήσει για να παραμείνουμε άγρυπνοι, βυθισμένοι στο σκοτάδι, στη σιωπή και έτσι να αναγκαστούμε να αναλογιστούμε γιατί είδαμε μόλις αυτόν τον εφιάλτη, τι σημαίνει για μας η φρίκη που μόλις αντικρίσαμε. Εμείς όμως δε της κάνουμε αυτή τη χάρη της συνείδησης. Ανοίγουμε την τηλεόραση, πίνουμε ένα ποτό, παίρνουμε υπνωτικά χάπια και καταφέρνουμε πάντως τελικά να μη σκεφτούμε.
Και σταδιακά αρχίζει να μας κουράζει αυτή η μάχη με τη συνείδησή μας. Μας κουράζει να τιναζόμαστε στον ύπνο μας και να ξυπνάμε λουσμένοι στον ιδρώτα. Έτσι αποφασίζουμε να την κοιμίζουμε ολοένα και περισσότερο. Αποφασίζουμε να την αφήνουμε να κοιμάται ώρες ατελείωτες χωρίς τροφή μέχρι να πεθάνει. Να τη στέλνουμε στο κρεβάτι νηστική χωρίς να μας νοιάζει που, όσο περνάει ο καιρός, σκεπάζουμε πια ένα σκελετωμένο σώμα που μας κοιτάει με μισόκλειστα βλέφαρα γιατί δεν έχει πια αντοχή ούτε να τα ανοίξει για να δει γύρω του. Συνεχίζουμε να τη σκεπάζουμε μηχανικά (χωρίς ούτε καν να θυμόμαστε ποιον σκεπάζουμε και γιατί) και δεν αντιλαμβανόμαστε πως είναι ένας σκελετός, πως είναι πια νεκρή..
Και τι ωραία!!.. Κοιμόμαστε πια τόσο “όμορφα” πια τα βράδια! Ακόμα κι όταν ξυπνάμε κατά τη διάρκεια της νύχτας δε θυμόμαστε καν τι ονειρευτήκαμε πριν λίγες στιγμές και τι προκάλεσε τη διακοπή του λήθαργού μας. Κοιμόμαστε τόσο ωραία που το πρωί δε θέλουμε καν να σηκωθούμε. Δεν θυμόμαστε καν τι έχουμε να κάνουμε αυτή τη μέρα. Δε θυμόμαστε καν τι υπάρχει έξω από την πόρτα του σπιτιού μας. Αλλά βεβαίως ξυπνάμε και σηκωνόμαστε γιατί πρέπει να πάμε στη δουλειά μας και δε θέλουμε να χάσουμε και την αγαπημένη μας εκπομπή στην τηλεόραση, ούτε και να προλάβει κάποιος άλλος να αγοράσει εκείνα τα ωραία αντικείμενα που είχαμε δει σε εκείνη τη βιτρίνα..
Και ξαφνικά, ένα πρωί μπροστά στον καθρέπτη καθώς χτενιζόμαστε (βαφόμαστε, ξυριζόμαστε –ανάλογα με το φύλο, τις συνήθειες ή τις ιδιαιτερότητές μας) βλέπουμε δυο κουκίδες αίμα στο πλάι του λαιμού μας… “Σπυράκια που έξυσα στον ύπνο μου θα είναι”, σκεφτόμαστε. Πλένουμε δόντια και φεύγουμε από το σπίτι. Μετά από 6-7 μέρες αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε για τις πληγές που ακόμα δεν έχουν επουλωθεί. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί μας χαλάνε την εικόνα μας. “Και αυτοί οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια που εμφανίστηκαν πριν λίγες μέρες γίνονται όλο και πιο έντονοι..”, μονολογούμε. Μήπως ο ύπνος μας τελικά δεν είναι και τόσο ευχάριστος και τόσο ευεργετικός όσο υποθέταμε;..
Σε αυτή τη φάση είναι πια καιρός να καταλάβεις ότι η νεκρή συνείδησή σου βρικολάκιασε. Τα βράδια παύει πια ο σκελετός να μένει κουκουλωμένος εκεί που τον έχεις ξεχάσει παρατημένο. Πετάει τα σκεπάσματα και σερνάμενος φτάνει μέχρι το προσκεφάλι σου για να σου πιει το αίμα, για να σου ρουφήξει την ψυχή. Και μόλις αρχίσει να χαράζει τρέχει η συνείδηση στο κρεβάτι-καταφύγιό της για να μην την πάρεις είδηση πριν γίνει όσο δυνατή θέλει. Μην την καταλάβεις πριν βάλει σάρκα στα κόκαλά της και μπορέσεις πάλι πολύ εύκολα να την εξουδετερώσεις..
Καιρός λοιπόν για ένα καλό γεύμα αν θες να επιζήσεις και όχι απλώς να επιβιώσεις! Αν δε θες η συνείδησή σου να λιώσει το σώμα σου και δυνατή, ελεύθερη, αλλά και μόνη να πετάξει μακριά από το κουφάρι σου.. Βγάλε από τα αραχνιασμένα ντουλάπια κατσαρόλες και κουτάλες. Βάλε νερό να βράσει και ρίξε μέσα 3 βιβλία, 20 ζωγραφιές, 250 gr ελευθερίας, 80 gr πάθος και 300 gr όνειρα-στόχους και ρίξε και 2 κουταλιές της σούπας μουσικές νότες για καρυκεύματα. Αυτοσχεδίασε κιόλας λίγο, η μαγειρική θέλει έμπνευση, μη περιμένεις έτοιμη συνταγή!! Μόλις ομογενοποιηθούν όλα, βάλε το φαγητό σε μια πιατέλα, διακόσμησέ το με χορδές και λίγες πολύχρωμες πινελιές και κάλεσε τη συνείδησή σου για δείπνο. Και αφού φάτε μαζί και συζητήσετε πάνω από τα άδεια πιάτα σας, ντυθείτε, στολιστείτε και βγείτε έξω.
Είτε μέρα είναι είτε νύχτα, δεν υπάρχει πρόβλημα πια. Συμφιλιωμένοι, με σάρκα και οι δυο στα οστά σας, είστε έτοιμοι να θυμηθείτε τι υπάρχει έξω από την πόρτα σας. Και έχετε πια αρκετή δύναμη να περπατήσετε πιασμένοι από το χέρι. Να σκαρφαλώσετε σε ορειβατικά μονοπάτια ιδεών, να καταδυθείτε στους βυθούς των ονείρων σας και να περιπλανηθείτε στην πραγματικότητα! Εσύ και η συνείδησή σου! (γι’ αυτό μαζί με τα “κατσαρολικά” βγάλε και τη “σκηνή” σας και τους “υπνόσακούς” σας από το μουχλιασμένο πατάρι!).
Έτσι, όλη μέρα: στη δουλεία, μπροστά στην τηλεόραση, διαβάζοντας ένα ανούσιο, χωρίς περιεχόμενο, εύπεπτο περιοδικό-εφημερίδα-βιβλίο, γυρνώντας στους δρόμους καταναλώνοντας, προσπαθούμε να κοιμίσουμε τη συνείδησή μας. Τη βάζουμε στο κρεβάτι της, τη σκεπάζουμε ελπίζοντας να μείνει εκεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Να την κοιμίσουμε για να μην έρθει τη νύχτα όταν θα κοιμόμαστε στα όνειρά μας και μας ενοχλήσει. Όμως αυτή κάθε βράδυ πλησιάζει νυχοπατώντας και εισέρχεται στους εφιάλτες μας για να μας ταρακουνήσει. Να μας ξυπνήσει για να παραμείνουμε άγρυπνοι, βυθισμένοι στο σκοτάδι, στη σιωπή και έτσι να αναγκαστούμε να αναλογιστούμε γιατί είδαμε μόλις αυτόν τον εφιάλτη, τι σημαίνει για μας η φρίκη που μόλις αντικρίσαμε. Εμείς όμως δε της κάνουμε αυτή τη χάρη της συνείδησης. Ανοίγουμε την τηλεόραση, πίνουμε ένα ποτό, παίρνουμε υπνωτικά χάπια και καταφέρνουμε πάντως τελικά να μη σκεφτούμε.
Και σταδιακά αρχίζει να μας κουράζει αυτή η μάχη με τη συνείδησή μας. Μας κουράζει να τιναζόμαστε στον ύπνο μας και να ξυπνάμε λουσμένοι στον ιδρώτα. Έτσι αποφασίζουμε να την κοιμίζουμε ολοένα και περισσότερο. Αποφασίζουμε να την αφήνουμε να κοιμάται ώρες ατελείωτες χωρίς τροφή μέχρι να πεθάνει. Να τη στέλνουμε στο κρεβάτι νηστική χωρίς να μας νοιάζει που, όσο περνάει ο καιρός, σκεπάζουμε πια ένα σκελετωμένο σώμα που μας κοιτάει με μισόκλειστα βλέφαρα γιατί δεν έχει πια αντοχή ούτε να τα ανοίξει για να δει γύρω του. Συνεχίζουμε να τη σκεπάζουμε μηχανικά (χωρίς ούτε καν να θυμόμαστε ποιον σκεπάζουμε και γιατί) και δεν αντιλαμβανόμαστε πως είναι ένας σκελετός, πως είναι πια νεκρή..
Και τι ωραία!!.. Κοιμόμαστε πια τόσο “όμορφα” πια τα βράδια! Ακόμα κι όταν ξυπνάμε κατά τη διάρκεια της νύχτας δε θυμόμαστε καν τι ονειρευτήκαμε πριν λίγες στιγμές και τι προκάλεσε τη διακοπή του λήθαργού μας. Κοιμόμαστε τόσο ωραία που το πρωί δε θέλουμε καν να σηκωθούμε. Δεν θυμόμαστε καν τι έχουμε να κάνουμε αυτή τη μέρα. Δε θυμόμαστε καν τι υπάρχει έξω από την πόρτα του σπιτιού μας. Αλλά βεβαίως ξυπνάμε και σηκωνόμαστε γιατί πρέπει να πάμε στη δουλειά μας και δε θέλουμε να χάσουμε και την αγαπημένη μας εκπομπή στην τηλεόραση, ούτε και να προλάβει κάποιος άλλος να αγοράσει εκείνα τα ωραία αντικείμενα που είχαμε δει σε εκείνη τη βιτρίνα..
Και ξαφνικά, ένα πρωί μπροστά στον καθρέπτη καθώς χτενιζόμαστε (βαφόμαστε, ξυριζόμαστε –ανάλογα με το φύλο, τις συνήθειες ή τις ιδιαιτερότητές μας) βλέπουμε δυο κουκίδες αίμα στο πλάι του λαιμού μας… “Σπυράκια που έξυσα στον ύπνο μου θα είναι”, σκεφτόμαστε. Πλένουμε δόντια και φεύγουμε από το σπίτι. Μετά από 6-7 μέρες αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε για τις πληγές που ακόμα δεν έχουν επουλωθεί. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί μας χαλάνε την εικόνα μας. “Και αυτοί οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια που εμφανίστηκαν πριν λίγες μέρες γίνονται όλο και πιο έντονοι..”, μονολογούμε. Μήπως ο ύπνος μας τελικά δεν είναι και τόσο ευχάριστος και τόσο ευεργετικός όσο υποθέταμε;..
Σε αυτή τη φάση είναι πια καιρός να καταλάβεις ότι η νεκρή συνείδησή σου βρικολάκιασε. Τα βράδια παύει πια ο σκελετός να μένει κουκουλωμένος εκεί που τον έχεις ξεχάσει παρατημένο. Πετάει τα σκεπάσματα και σερνάμενος φτάνει μέχρι το προσκεφάλι σου για να σου πιει το αίμα, για να σου ρουφήξει την ψυχή. Και μόλις αρχίσει να χαράζει τρέχει η συνείδηση στο κρεβάτι-καταφύγιό της για να μην την πάρεις είδηση πριν γίνει όσο δυνατή θέλει. Μην την καταλάβεις πριν βάλει σάρκα στα κόκαλά της και μπορέσεις πάλι πολύ εύκολα να την εξουδετερώσεις..
Καιρός λοιπόν για ένα καλό γεύμα αν θες να επιζήσεις και όχι απλώς να επιβιώσεις! Αν δε θες η συνείδησή σου να λιώσει το σώμα σου και δυνατή, ελεύθερη, αλλά και μόνη να πετάξει μακριά από το κουφάρι σου.. Βγάλε από τα αραχνιασμένα ντουλάπια κατσαρόλες και κουτάλες. Βάλε νερό να βράσει και ρίξε μέσα 3 βιβλία, 20 ζωγραφιές, 250 gr ελευθερίας, 80 gr πάθος και 300 gr όνειρα-στόχους και ρίξε και 2 κουταλιές της σούπας μουσικές νότες για καρυκεύματα. Αυτοσχεδίασε κιόλας λίγο, η μαγειρική θέλει έμπνευση, μη περιμένεις έτοιμη συνταγή!! Μόλις ομογενοποιηθούν όλα, βάλε το φαγητό σε μια πιατέλα, διακόσμησέ το με χορδές και λίγες πολύχρωμες πινελιές και κάλεσε τη συνείδησή σου για δείπνο. Και αφού φάτε μαζί και συζητήσετε πάνω από τα άδεια πιάτα σας, ντυθείτε, στολιστείτε και βγείτε έξω.
Είτε μέρα είναι είτε νύχτα, δεν υπάρχει πρόβλημα πια. Συμφιλιωμένοι, με σάρκα και οι δυο στα οστά σας, είστε έτοιμοι να θυμηθείτε τι υπάρχει έξω από την πόρτα σας. Και έχετε πια αρκετή δύναμη να περπατήσετε πιασμένοι από το χέρι. Να σκαρφαλώσετε σε ορειβατικά μονοπάτια ιδεών, να καταδυθείτε στους βυθούς των ονείρων σας και να περιπλανηθείτε στην πραγματικότητα! Εσύ και η συνείδησή σου! (γι’ αυτό μαζί με τα “κατσαρολικά” βγάλε και τη “σκηνή” σας και τους “υπνόσακούς” σας από το μουχλιασμένο πατάρι!).
Καιρός να συμμαχήσετε εναντίον
σε ό,τι σας απομάκρυνε, ό,τι σας έκανε εχθρούς!
Να τα περιγελάσετε και να ξεχάσετε καν σε τι χρησιμεύουν.
Όχι να αγνοήσετε τη χρήση τους!!
Να την ξεχάσετε τόσο, που πια δε θα έχουν καν χρήση,
που πια οι λέξεις θα έχουν αναδομηθεί στη σωστή ερμηνεία τους
για να τις χρησιμοποιήσετε όντας πια ελεύθεροι.
"Ο κόσμος αλλάζει
Δε σας χρειάζεται πια έναν-έναν
Όλους μαζί σας έχει
Όλους μαζί σας έχει
Όλους μαζί σας έχει
ΑΝΑΓΚΗ"
Να τα περιγελάσετε και να ξεχάσετε καν σε τι χρησιμεύουν.
Όχι να αγνοήσετε τη χρήση τους!!
Να την ξεχάσετε τόσο, που πια δε θα έχουν καν χρήση,
που πια οι λέξεις θα έχουν αναδομηθεί στη σωστή ερμηνεία τους
για να τις χρησιμοποιήσετε όντας πια ελεύθεροι.
"Ο κόσμος αλλάζει
Δε σας χρειάζεται πια έναν-έναν
Όλους μαζί σας έχει
Όλους μαζί σας έχει
Όλους μαζί σας έχει
ΑΝΑΓΚΗ"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου