“Ζώντας στη σκουπιδοσακούλα κάποιου”

Αγαπητό μου σαλιγκάρι,

Oooops… Μόλις κατάλαβα ότι τους τελευταίους μήνες ζούσα μέσα στη σκουπιδοσακούλα κάποιου!!! Και το περίεργο, για σένα ίσως, είναι πως μου άρεσε! Και φυσικό ήταν να μου άρεσε πάρα πολύ, αφού είχα περίεργα αντικείμενα απροσδιορίστου σχήματος και χρήσης (που πια δεν ήξερες καν αν μπορούσες να τα πεις με το όνομα που είχαν παλιά, αφού σίγουρα δεν είχαν πια την αρχική τους χρήση), και έφτιαχνα γλυπτά και ζωγραφιές με τα αντικείμενα αυτά, και στόλιζα το “σπίτι” μου και την ψυχή μου.

Ομπρέλες χωρίς το μουσαμά τους και με το σκελετό τους γυμνό, με λίγες αλλαγές γινόντουσαν κρεμάστρες για παλτά. Αποτυχημένες ζύμες γινόντουσαν πηλός, για να φτιάχνω αντικείμενα και να αλλάζω το σκηνικό του χώρου που ζούσα. Αλουμινόχαρτα γινόντουσαν καθρέπτες ανθρωπόμορφου σχήματος. Είχα διαφορετικών χρωμάτων υγρά, και μ’ αυτά ζωγράφιζα τον κόσμο μου σε καμβάδες που έφτιανα από τα κουρέλια που έβρισκα χωμένα ανάμεσα σε τσόφλια αυγών και μπανανόφλουδες. Είχα κατασκότεινα μέρη για να εμφανίζω τα φωτογραφικά μου φιλμ. Καμένα-καρβουνιασμένα φαγητά χρησίμευαν για να φτιάχνω σκίτσα με τη μουτζούρα τους.

Έβγαλα όλο το Χειμώνα χωρίς να βραχώ (τουλάχιστον όχι από τη βροχή) και είμαι ευγνώμων για αυτό. Στα σκουπίδια αυτού του αγνώστου εγώ έβλεπα θαύματα, ή έστω προσπαθούσα να κάνω θαύματα από αυτά. Προσπάθησα κάποιες φορές να τα τακτοποιήσω, αλλά αμέσως πέταγε και άλλα και ξαναγινόντουσαν όλα ακόμα χειρότερο μπάχαλο. Μέχρι που κουράστηκα στη σκέψη να τακτοποιήσω και απλώς άρχισα να φτιάχνω περισσότερα γλυπτά, για να μειωθούν τα απεχθή σκουπίδια. Άρχισα να ζωγραφίζω περισσότερο, για να έχει λιγότερη γλίτσα και να μη γλιστράω σε κάθε βήμα..

Και ξαφνικά, άρχισαν όλα να τρίζουν και να πέφτουν. Ευτυχώς τα δημιουργήματά μου ήταν γερά και με την πτώση δεν χάλασαν! Πέταξε τόσα πολλά σκουπίδια που η σακούλα γέμισε και αποφάσισε να την ξεφορτωθεί. Έτσι κατάλαβα πού ζούσα τόσο καιρό, όταν άρχισα να μετακινείται το “σπίτι” μου μ’ εμένα μέσα. Όταν άκουσα το τρίξιμο από τους μεντεσέδες του κάδου παραξενεύτηκα. Αλλά όταν άκουσα το φορτηγό να αλέθει τις άλλες σακούλες ήμουν πια σίγουρη. Πήρα τα γλυπτά μου και τις ζωγραφιές μου και όλα μου τα υπάρχοντα γρήγορα-γρήγορα και βγήκα έξω.

Και κάτι μου βρώμαγε τον τελευταίο καιρό, αλλά νόμιζα πως ήταν η μυρωδιά από τα χημικά που χρησιμοποιούσα για την εμφάνιση και εκτύπωση των φωτογραφιών μου… Μα να πάω να ζήσω σε μια σκουπιδοσακούλα;! Και μάλιστα ενός αγνώστου;! Ευτυχώς που δεν αρρώστησα από τις συνθήκες εκεί, να έχουμε τώρα άλλα. Άντε, και σύντομα θα μπορέσω και να σε δω ξανά γιατί μάλλον δε θα βρωμάω πια τόσο πολύ σκουπιδίλα.

Τα σιχαμένα φιλιά μου
Περιμένω νέα σου!
La Nube*H συννεφούλα σου

Y.Γ. Ευπρόσδεκτα μυρωδάτα άνθη και μπουκάλια αφρόλουτρο. Δε θα πάνε χαμένα στην παρούσα φάση. Και σαλιγκαράκι μου, σταμάτα να τρως τα γεράνια μου και τα κυκλάμινά μου, τα έχεις ρημάξει! Τώρα που δεν έχω σπίτι και μένω στις γλάστρες μου, χρειάζομαι να έχουν πυκνά φύλλα για τις ανοιξιάτικες βροχές. Και έρχεται και καλοκαίρι, μη καίγομαι από τον ήλιο! Άντε, μόνο τα λουλούδια μου που βγαίνουν από βολβούς έχεις αφήσει, και αυτά δεν έχουν φύλλα για να προστατευτώ!!

Παρεμπιπτόντως, άσχετα με το τι λέω, ξέρω πολύ καλά πως

θα μου λείψει τρελά η μαύρη γυαλιστερή σκουπιδοσακούλα μου!!

Όχι γιατί δεν θα βρίσκω υλικά για τα γλυπτά μου

και ζουμιά για τις ζωγραφιές μου.

Όχι γιατί θα πρέπει να περιμένω να νυχτώσει

νύχτα χωρίς φεγγάρι για να εμφανίσω φιλμ…

Θα μου λείψει, γιατί

θα μου λείψει ο υπέροχος “άγνωστος” ιδιοκτήτης της.

Θα προτιμούσα να με άφηνε να ζήσω σε ένα συρτάρι ή ντουλάπι του,

αλλά και στη σκουπιδοσακούλα του ωραία ήταν.

Όχι γιατί έβρισκα σκουπίδια..

Σκουπίδια πέφτουν στο κεφάλι μου καθημερινά

(καθώς περπατάω και κοιτάω ένα λουλούδι να ανθίζει

ή ένα σκύλο να γλύφει το πόδι του ή ένα παιδί να χαμογελάει).

Μόλις χαλαρώσεις λίγο ή νιώσεις πως κάτι ωραίο υπάρχει δίπλα σου,

από όλες τις άλλες διευθύνσεις εκτοξεύονται σκουπίδια πάνω σου..

Θα μου λείψει γιατί ήταν τα δικά του σκουπίδια και

είχαν λίγη από την αστερόσκονή του!!

Μακάρι να μην είχε πετάξει τη σακούλα του..

Μακάρι, για την ακρίβεια,

να μην με είχε πετάξει μαζί της έξω,

μακρυά από τον ίδιο και το χώρο του..

Μια συμβουλή:

πριν πετάξετε τα σκουπίδια σας,

να κοιτάτε πάντα μήπως κάποιος μένει μέσα στη σακούλα!

Και το απόφθεγμα από αυτή την εμπειρία μου:

δεν είναι τόσο άσχημη η μυρωδιά της σκουπιδίλας.

Μετά από λίγο τη συνηθίζεις. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό,

ειδικά αν ο ιδιοκτήτης της αξίζει τόσο ώστε

να φτιάχνεις γλυπτά από τα σκουπίδια του.

Γιατί, τα δικά σου και τα δικά μου σκουπίδια μυρίζουν καλύτερα;!