Φίλοι ούτε στη φαντασία μου?..

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ το θολό;
Μια ομίχλη μας τύλιγε, και έτσι αποφάσισα να σου γνωρίσω τους φίλους μου..
Γιατί μόνο όταν
{ενώ είσαι στην πόλη, σε ένα άδειο bar κι έχει ξηρασία}
βλέπεις γύρω σου ομίχλη,
τότε ταιριάζει να μιλήσεις για αυτούς τους φίλους.
Τους φίλους που ξέρουν τα πάντα για σένα,
γιατί απλούστατα τους έχεις φτιάξει εσύ.
Τους έχεις φανταστεί εσύ..
Και έχεις αντέξει να τους έχεις χρόνια δίπλα σου, κι ας ανησυχούσαν οι γονείς σου όταν παιδί γέλαγες μόνη σου στο δρόμο. Άντεξες ακόμα και όταν ως παιδί σε έκαναν να μπερδεύεις το πραγματικό.
Τους αγαπάς αδιάκοπα γιατί όποτε τους χρειάζεσαι είναι εκεί,
γιατί στην ουσία μάλλον είσαι εσύ,
γιατί απλούστατα έχετε μεγαλώσει μαζί.

Αυτό που με πονάει τώρα, που είσαι τόσο μακριά, είναι πως
δε μπορώ ούτε να σε φανταστώ..
Γιατί δε θες να είσαι εκεί,
μες στο μυαλό μου.
Γιατί αν ήθελες αρκούσε ένα “Γεια” και μια “Kαληνύχτα” να είχες πει.
Σαν ξένος,
ένα ξερό λουλούδι να μου είχες φέρει
ώστε η σκόνη του να μας ταξιδεύει μαζί
μες στο δικό μου μυαλό και τη ψυχή.

Άσε με να σε φαντάζομαι.
Να γίνεις ένα
με τους φίλους που χρόνια πια με συντροφεύουν
κι ας μην υπάρχουν εκεί..

Επέτρεψέ μου να σε έχω,
στις παρέες που με αγκαλιάζουν
που χορεύουμε, γελάμε, κλαίμε
κι ας με βλέπουν οι άλλοι μοναχή..

Να ταξιδεύω
με τις ρόδες τις φαντασίας μου
πάνω στις ράγες του πενταγράμμου
που κρέμονται οι νότες τις φωνής σου
κι οι άλλοι ας ακούνε μόνο τη σιωπή..

Άσε με ένα φανταστικό φίλο να σε έχω..
Αρκεί, ένα γεια, να είχες πει..
Σαν ξένος,
ένα ξερό λουλούδι να μου είχες φέρει
ώστε η σκόνη του να μας ταξιδεύει μαζί
μες στο δικό μου μυαλό και τη ψυχή.

Να μιλάω, να γελάω “μόνη” μου
Κι ας με λένε τρελή..