Ένα κειμενάκι μου από παλιά. Όταν αποφάσισα να βρω τον εαυτό μου για να πετάξω τις χαμογελαστές μάσκες μου και κάτω από αυτές να διαγραφεί ένα αληθινό χαμόγελο. Ό,τι και να έγινε, ότι κι αν έχασα σε αυτή την προσπάθεια, τουλάχιστον βρήκα εμένα...
Τι έχω; Ώρες-ώρες νιώθω σαν να μη ζω, να μην υπάρχω. Να περιμένω κάτι που δε θα έρθει ποτέ. Δε ξέρω τι θέλω για να νιώσω χαρα. Κυλάει σαν άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά μου η χαρά. Τα όνειρά μου παγώνουν και γίνονται ακούνητες μαρμάρινες στήλες που με κοιτάζουν με πίκρα με το νεκρό τελευταίο βλέμμα τους. Αγάλματα μαρμάρινα που περιμένουν τη ζωή ξανα, κλεισμένα σε μέρη που τα φυλάκισα εγώ, χωρίς να ξέρω το λόγο, και δε μπορώ πια να τα ελευθερώσω.
Πόσα νεκρά όνειρα και ιδέες κουβαλάω μέσα μου. Ένα τεράστιο νεκροταφείο ενέργειας, ζωής. Πόσα έμβρυα ιδεών αιωρούνται στο εσωτερικό μου κενό;
Θα μου λείψει άραγε ποτέ ο εαυτός μου; Έχουμε περάσει τόσο καιρό μαζί. Έχουμε ζήσει σε τόσους κόσμους μαζί, που πια δεν αντέχω να είμαι μόνο μαζί του. Τον φοβάμαι.. Και όλοι με αφήνουν μόνη να σκοτώνω τα όνειρά μου, τις ιδέες μου, γιατί έτσι νομίζω πως πρέπει να κάνω όσο τους περιμένω για να ζήσω..
Άκου τις κραυγές των ονείρων σου. Εϊναι οι δικές σου κραυγές στον εαυτό σου. Κλείσε τα μάτια σου, βυθίσου μέσα σου και αφουγκράσου. Ακολούθησε το λαβύρινθο των σπλάχνων σου και εντόπισε τα όνειρα. Βγάλτα στο φως και άστα ελεύθερα να ζήσουν μαζί σου. Ζήσε!!
Θα βρείς ποτέ "στεριά" να φυτέψεις την "τροφή" σου; Εδώ το χώμα δεν είναι αρκετό, δεν είναι ζωντανό. Νερό, νερό. Νερό παντού, αλμυρό σαν δάκρυα...
"Φυλαγμένο στα σπλάχνα μου
Νερό της παραφροσύνης
Πηκτό πανάρχαιο
Τρικυμιάζει
Σωπαίνει
Οδύρεται
Ζητά ανέλπιδο
Ψυχές στην έρημο
Χείλη ολόστεγνα
Χώμα ξερό ανέραστο
Να το δροσίσει" (Αγγέλακας)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου