____________________________
Μέσα στην ψυχή μου...
Μες στα πιο μαγικά
κομμάτια της ψυχής μου,
σε συναντώ απρόσμενα.
Καθώς περιπλανιέμαι μέσα μου,
πίσω από φυλλωσιές κρυφοκοιτάς
και χαμογελάς.
Στη νυχτερινή αύρα
μια νοητή κίνησή των ακροδάχτυλών σου
αρκεί
για να αλλάξει τη λάμψη των άστρων
για να τα θέσει σε στροβιλισμό.
Γιατί είσαι μέσα μου
ακόμα κι αν δε σε συνάντησα ποτέ.
Και επειδή είσαι μέρος μου
και με αγαπώ,
θα σ' αγαπώ για πάντα.
Και θα φροντίζω
για την ομορφιά της ψυχής μου
για να παραμείνεις εκεί
και να μη φύγεις ποτέ.
Για να συνεχίσω να με αγαπώ.
Γιατί δεν έχω τίποτα να προσφέρω,
παρά μόνο εμένα.
Γιατί ο πολύτιμος στίχος μου
είναι ο εξής:
"Κι όταν δεν ζούμε ο ένας για τον άλλο,
δεν είμασταν ποτέ ζωντανοί".
________________________________________________
Όνειρο μέσα σε όνειρο
Συγχωρέστε με σας παρακαλώ.
Ονειρευόμουν
και ξέχασα να ζήσω.
Ακόμα κι αν υπήρχατε
στη φανταστική μου ζωή,
δε θα μάθω ποτέ αν είσασταν όντως εσείς.
Και μερικές φορές ξυπνούσα
μα δε σας αναγνώριζα
και σας παρατηρούσα με απορία.
Και ξένη από όλους
ξαναγύριζα στα όνειρά μου.
Μα έτσι έμαθα κάτι πολύτιμο.
Να θαυμάζω πια τα πάντα γύρω μου.
Τις λάμψεις στις δροσοστάλες
και τους ιριδισμούς στο δέρμα σας.
Το φως στα μάτια σας.
Τα συναισθήματα στους μυς του προσώπου σας.
Γιατί όλα ήταν καινούρια για μένα
όταν ξύπνησα και ταξίδεψα
το βλέμμα μου παντού
με απορία.
Για να μην είμαι πια ξένη.
Και έμαθα πως μπορώ
ακόμα να ονειρεύομαι,
μαζί σας.
Ξύπνησα μέσα σε ένα όνειρο
και πια σας αναγνώρισα.
____________________________________________________
Κόκκινο φουγάρο, πράσσινες ρόδες
Ένα πολύχρωμο ξύλινο τρένο
σταματάει μπροστά μου.
Παιχνίδι παιδικό,
περιμένοντάς με να επιβιβαστώ.
Και ανεβαίνοντας
γυρίζω το βλέμμα μου πίσω
και ο αγέρας ανεμίζει τα μαλλιά μου,
μαντήλι αποχαιρετισμού στο παρελθόν.
Και όπως κάθε φορά
απορώ,
αν θα μπορέσω κάποτε
να γυρίσω πίσω
Στο παρελθόν
Στην πραγματικότητα.
Κι αναρωτιέμαι..
Αν κάποτε μου χτυπήσεις την πόρτα
τι θα απαντήσω;
"Δεν είναι κανείς εδώ";
Και πόσες φορές το απάντησα αυτό,
σε πόσες μαγικές στιγμές μου έλειπα.
Δε θα το μάθω ποτέ.
Γιατί δεν ήμουν εκεί.
Και αυτό που απαντούσα ήταν η αλήθεια.
Σε ποιό όνειρο
σε ποιο ταξίδι μου
έσχισα σε κομμάτια
τις σελίδες των συναισθημάτων μου,
και χθες το βράδυ
έψαχνα ουρλιάζοντας
εκείνο το τετράδιο
(το θυμάσαι;)
Γιατί ήταν το μόνο δικό μου
που είχα.
Για να μάθω τι είχα ζήσει
έστω και στη μόνη ζωή που είχα.
Τη φανταστική μου ζωή.
Και αφού το γράμμα
χωρίς διεύθυνση
που σου έστειλα
μάλλον δε το έλαβες ποτέ,
με τα φανταστικά μου φτερά
θα 'ερθω να σε επισκεφτώ
στο πραγματικό σου άστρο.
Μια φανταστική δροσοσταλίδα
σε ένα πραγματικό τριαντάφυλλο.
____________________________________________________
"Δίκη"
Και με το κεφάλι σκυμμένο
κάνοντας τη μετανοημένη
αλλά κρυφοκοιτώντας πονηρά
και χαμογελώντας
θα σταθώ μπροστά σου.
Και η δήλωση μου
δε μπορεί παρά να είναι
"Ένοχη" (XiiiXiiiiXiii :D)
Που δε σταμάτησε ποτέ
ο έρωτάς μου για σένα
να μου πλημμυρίζει με αρώματα
τις νύχτες την ψυχή.
Να χρωματίζει
με μελωδίες το μυαλό μου
μόλις μια ηλιαχτίδα με ακουμπήσει.
Και δε νιώθω ενοχές,
γιατί έκαψα
τα δικαστήρια της ψυχής μου.
Και δε ζήτησα καν να με αθωώσω
παρά χόρεψα στις στάχτες τους.
Λαι περιγέλασα
και πασάλειψα μπογιές
πάνω στις ενοχές μου
όταν με το βαρύ τους βήμα
ήρθαν να φυλακίσουν τα συναισθήματά μου
σε ένα σκοτεινό,
σιδερόφραχτο, νεκρό
μέρος της ψυχής μου.
Και χορεύοντας
με τα δάχτυλα γεμάτα χρώματα
όπως ακουμπούσα τυχαία
τα αντικείμενα γύρω μου,
γράφτηκαν αυτές οι λέξεις.
Και με ποιόν θα θυμώσεις τώρα για αυτό;
Με το τυχαίο;
__________________________________________________________
Συναντήσεις
Κάποτε θα γυρίσεις
τη σελίδα ενός βιβλίου
Και το παραμύθι
που θα αρχίζει σε αυτήν
θα μιλάει για ένα κορίτσι
Που ζει μόνο σε μια αμμουδιά
μέσα σε ένα τεράστιο κοχύλι.
Και το ποιήμα
που θα ρέει σε αυτήν
θα μιλάει για ένα κορίτσι
Που ζει μόνο σε μια βουνοκορφή
σε ενός ποταμού την κοίτη.
Και η ζωγραφιά που θα αντικρίσεις
θα δείχνει ένα κορίτσι
Που θα σου χαμογελά
μέσα από ένα σωρό ξεραμμένα φύλλα
Και θα ξέρεις ότι έχεις βρει
το μέρος που δραπέτευσα
για να σε ονειρεύομαι ελεύθερα
χωρίς τίποτα να με ενοχλεί.
Ούτε καν εσύ.
Αφού το μόνο που έλεγες ήταν
"Μη με αγαπάς"
"Μην ονειρεύεσαι"
"Ξύπνα"
_____________________________________________________
Ρευστά, υγρά αισθήματα ρέουν ολόγυρα
Παλεύω να κρατηθώ
να μη σου πω καληνύχτα.
Να δέσω τα χέρια μου
με τις χορδές τις λογικής μου
για να με εμποδίσω να σου γράψω.
'Ομως,
ενώ όλα είναι ξερά και καυτά
από τις ακτίνες του ήλιου,
εγώ μυρίζω βρεγμένη γη.
Και ξέρω πως είναι το δέρμα σου
που ευωδιάζει αγριολούλουδα.
Παλέύω να κρατηθώ
να μη καταλάβεις πώς νιώθω.
Αλλά όλο αυτό
το χείμαρο συναισθημάτων
δεν γίνεται να μη τον καταλαβαίνεις
και να μη σε καλύπτει
με τα άγρια νερά του
όπου κι αν βρίσκεσαι τώρα.
Κι ας βρίσκεσαι μόνο στο μυαλό μου.
Κι ας αγνοείς το νερό..
Που σε περικυκλώνει,
Που σε αναγκάζει να βαδίζεις βαριά
για να διασχίσεις το δωμάτιο
ώπου βρίσκεσαι
Που βραχυκυκλώνει
την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα
της νύχτας
Που κάνει τα αντικείμενα
να γλιστρούν από τα υγρά σου χέρια.
Εγώ θα νιώθω
κι ας σε πείσεις
πως τίποτα από όλα αυτά
δεν υπάρχει,
και πως είναι καλοκαίρι
και όλα είναι στεγνά, ζεστά
κι εγώ σε άπειρη απόσταση μακριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου